‘Juist nu hebben onze cliënten extra behoefte aan een praatje en een vriendelijke bemoediging’

Als je dagelijks werk het uit bed halen, wassen en aankleden van mensen is, dan is het handhaven van anderhalve meter afstand geen optie. Maakt dat het werk als verzorgende IG extra spannend? Marleen Gorter: ‘Ik ben juist in deze tijd dankbaar dat ik dit werk mag doen. Ik doe het met vreugde.’

Marleen is verzorgende IG in Huize Eben-Haëzer in Wekerom. Een dankbare baan, ervaart ze.

‘Het is mooi om mensen die zorgbehoevend zijn de zorg te geven die ze nodig hebben. Ik ervaar het echt als een stukje zingeving: een baan van betekenis. Het is meer dan alleen de dagelijkse zorg. Het is ook juist die arm om de schouder leggen en een luisterend oor bieden.’

Mondkapje

In deze corona-tijd is juist dat laatste natuurlijk wel veranderd. ‘Voor de algemene dagelijkse levensbehoeften en verpleegtechnische handelingen moeten wij onze cliënten natuurlijk kunnen aanraken. Toch proberen we buiten dat de afstand te bewaren, ook in werkoverleggen bijvoorbeeld.

Ik werk in deze tijd met handschoenen en een mondkapje. Dat voelt raar en vervelend. Maar de meeste cliënten begrijpen gelukkig wel dat dit voor hun en onze veiligheid is. Ik merk aan het einde van een dienst wel dat het me extra moe maakt. Lekker zit het natuurlijk niet, maar het went.’

Confronterend

In de huiskamer, waar de cliënten normaal gesproken gezellig met elkaar aan tafel zitten zijn aparte plekjes gecreëerd waar de bewoners van Huize Eben-Haëzer kunnen eten en ontspannen en toch voldoende afstand tot elkaar bewaren. Ook dat voelt wat ongemakkelijk, vertelt Marleen.

‘Het is in Huize Eben-Haëzer rustig geworden, zonder bezoekers en vrijwilligers. Veel taken die normaal door hen uitgevoerd worden moeten wij er nu bij nemen. Ik doe dat graag, maar door dat soort kleine dingen word je wel elk moment van de dag geconfronteerd met de bijzondere omstandigheden waar we nu in leven.’

Stoom afblazen

Marleen heeft het echt te doen met haar cliënten. ‘Ik merk dat ze het er moeilijk mee hebben. Ze missen hun familieleden en dagelijkse bezoekers. De eenzaamheid is best wel groot. Juist in deze tijd is het dan belangrijk om hen te bemoedigen met een extra praatje. Tegelijk is dat soms ook weer moeilijk, omdat het werk nu intensiever is dan normaal.’

Gelukkig kan Marleen thuis goed praten over wat ze meemaakt op het werk. ‘Ik heb nog twee dochters thuis wonen die beide ook in de zorg werken. We begrijpen elkaar dus goed op dit punt. Dat is fijn: je kan dan soms even stoom afblazen.’

Geen somberheid

Is het werk dan een en al somberheid? ‘O nee! De zon schijnt en we mogen gelukkig nog buiten een ommetje maken met onze bewoners. Er zijn net kleine geitjes geboren in het weitje. Er worden regelmatig bloemen bezorgd en de bewoners ontvangen veel post.

We zingen veel samen en het Woord gaat open. Dat is wel het mooie van Huize Eben-Haëzer: dat we elkaar ook aan de goedheid van de HEERE mogen herinneren. Hij zorgt voor ons en we mogen er nog zijn…’

Meerwaarde

Marleen ervaart het werken bij een christelijk-reformatorische zorgorganisatie als een meerwaarde, vertelt ze. ‘Je hebt samen, als zorgverleners en als cliënten, houvast aan het geloof. Ik geloof dat de HEERE regeert: Hij weet wat goed is. Ik hoop dat we Hem mogen volgen, hoe het ook gaat.

Of we nu in de corona-crisistijd leven of niet. De vraag is altijd: zijn we bereid om God te ontmoeten? Dat is het belangrijkst.’