Blog | Een kopje koffie en een open hart

De poortdeur kraakt als ik de achtertuin binnenstap. Het is vroeg. Stil. Ik loop via de achterdeur naar de kleine woonkamer. Daar ligt hij, de man voor wie ik vandaag mag zorgen.

Ik zie direct zijn frons. Hij heeft geen zin in een nieuwe zorgverlener, dat is duidelijk.

Zorg verlenen is meer dan handelingen uitvoeren

Mijn collega’s waarschuwden me al: probeer een zorgmoment, want hij staat niet open voor hulp van een palliatieve zorg verpleegkundige. Ik ga aan de slag. Rustig. Ik volg zijn instructies. Precies zoals hij het wil.

Tijdens de zorg beginnen we te praten. Hij vertelt over het afgelopen jaar. Over zijn vrouw die hij verloor aan een ernstige ziekte. Zijn trouwe maatje, altijd naast hem. Ook toen hij drie jaar geleden zelf ziek werd, slokdarmkanker. Ook toen de ziekte een halfjaar geleden terugkwam. En nu is ze er niet meer. Hij rouwt. Hij heeft pijn door uitzaaiingen. En hij denkt na over hoe het verder moet.

Een klein deurtje gaat open

Ik vertel hem over andere cliënten die ik begeleid. Mensen in dezelfde situatie. Hoe fijn ik het vind om een stukje met hen mee te lopen. Om te helpen bij het maken van moeilijke beslissingen, vragen te beantwoorden, dingen uit te leggen.

Zijn ogen lichten op. Hij vraagt door: “Wat doe je dan precies? Kom je gewoon bij mensen thuis? Zou je ook bij mij kunnen komen?”

Ik knik instemmend. “Heel graag zelfs.” Want ik denk graag mee als het leven zwaar wordt. Als het voelt als een moeras vol zorgen.

“Een kopje koffie, zuster?”

Als de zorg klaar is, kijken we elkaar aan. Hij staat op en loopt naar de keuken. Dan klinkt het: “Kopje koffie, zuster?”

Een halfuur later open ik de poort weer. Hij kraakt nog even hard, maar dat geeft niet, want mijn hart is licht en blij. Wat heb ik toch een mooi beroep!

Nienke van den Broek
Palliatieve zorg verpleegkundige i.o.

Deze blog is onderdeel van een blogserie die beurtelings wordt verzorgd door onze palliatieve zorg verpleegkundigen.